ŞEFKAT

Şefkat birbirimize ve kendimize duyabileceğimiz en ilham verici ve sevgi dolu duygulardan biri. Şefkatin kelime anlamı “birlikte acı çekmek” ve bu bizi problem çözmeye, acımızı dindirmeye ve etrafımızdakilere daha nazik ve anlayışlı davranmaya iten bir his. Bu hissi kendimize de duygusal veya fiziksel değişimlerle mücadele etmekte olduğumuz zamanlarda gösterebiliriz.


Şefkat hayatımızın pek çok açıdan çok olumlu etkileyebilen bir his olsa da genellikle yerini öz-yargıya, özeleştiriye, utanca ve suçlamaya bırakır. Herhangi bir durumda ilk içgüdümüz kendimizi ya da başkalarını suçlamak, sertçe eleştirmek olur. Ancak şefkat yerine bu içgüdülerimizden birine döndüğümüzde çektiğimiz acıyı ancak kötüleştiririz. Daha sonra benzeri bir durumla karşılaştığımızda daha az dayanıklı oluruz, tekrar ayağa kalkmakta zorlanırız, kendi utancımızın, gururumuzun ve gaddarlığımızın yükü altında eziliriz.


Bu yüzden günlük hayatımızda şefkat duymaya özen göstermek zorundayız. Meditasyon yaparak şefkati düşünce sürecimizin merkezi bir parçası haline getirebiliriz. Yavaşça, zamanla başkalarına ve kendimize olan davranış ve tutumlarımızın dana anlayışlı, empati ve kardeşlik odaklı olmaya başladıklarını görürüz. İşte bu noktada kendimize şefkatli davranıp en büyük sevgi kaynaklarımızdan birine ulaşabiliriz.